عنوان کامل پایان نامه :

مطالعه ارتباط بین کیفیت گزارشگری مالی و کارایی سرمایه گذاری در بورس اوراق بهادارتهران 

قسمتی از متن پایان نامه :

بر حسب خطر یا ریسک سرمایه گذاری:

از آنجا که منافع حاصل از سرمایه گذاری در آینده بدست می آید و نسبت به تحقق این منافع یقین وجود ندارد پس انواع سرمایه گذاریها با درجاتی از احتمال عدم تحقق منافع مورد نظر سرمایه گذار یا ریسک مواجهند. بر اساس اینکه اندازه یا احتمال تحقق نیافتن منافع آتی (ریسک) چقدر باشد، سه نوع سرمایه گذاری را می توان از یکدیگر متمایز ساخت سرمایه گذاری با ریسک متناسب

سرمایه گذاری با ریسک نسبی بیشتر(سفته بازی)

سرمایه گذاری پر خطر یا ریسکی (قمار) سرمایه گذاری متناسب یا به گونه اختصار سرمایه گذاری، نوعی سرمایه گذاری می باشد که ریسک آن متناسب با بازده ای می باشد که از آن انتظار می رود. سرمایه گذاری با ریسک نسبتاً بیشتر یا سفته بازی، نوعی سرمایه گذاری می باشد که در آن سرمایه گذار برای کسب بازده، ریسک بیشتری تقبل می کند و بالاخره سرمایه گذاری بسیار ریسکی یا قمار، نوعی سرمایه گذاری می باشد که در آن فرد برای بدست آوردن بازده ای ولو بسیار کم، ریسک بسیار زیادی متحمل می گردد.

اطلاعات حسابداری مالی بعنوان یک منبع اطلاعاتی مهم از ویژگی های شرکت، به تأثیر کنترل کننده -ی بازارهای سهام کمک می کنند. پس، اگر کیفیت گزارشگری مالی معضلات نمایندگی را کاهش دهد ، پس می تواند با افزایش توانایی سهامداران در کنترل مدیران و همچنین بهبود انتخاب پروژه و کاهش هزینه های تامین مالی، کارایی سرمایه گذاری را بهبود دهد.

همانگونه که در بیانیه مفاهیم شماره 1 حسابداری مالی FASB تبیین داده گردید، گزارشگری مالی بایستی” اطلاعاتی که برای سرمایه گذاران فعلی و بالقوه در گرفتن تصمیمات سرمایه گذاری منطقی، مفید هستند را فراهم بیاورد”(بند 34) و ” اطلاعاتی را که سرمایه گذاران فعلی و بالقوه را کمک می کنند تا مقادیر، زمان بندی و عدم اطمینان در  جریان های نقدی آینده را بسنجند، فراهم بیاورد”(بند 37).بعلاوه، جریانهای نقدی مورد انتظار، یک ورودی مهم در بودجه بندی سرمایه شرکت می باشد .

یکی از اهداف کیفیت گزارشگری مالی، تسهیل اختصاص کارآمد سرمایه می باشد. یکی از جنبه های مهم این تأثیر، بهبود تصمیمات سرمایه گذاری شرکتهاست.با در نظر گرفتن کارایی سرمایه گذاری، وقتی یک سیاست کارآمد می باشد که تمامی پروژه هایی که ارزش فعلی خالص (NPV) مثبت دارند شناسایی، تامین مالی و اجرا شوند و در همین حال تمامی پروژه هایی که NPV منفی دارند رد شوند.

در تحقیقات قبلی در مورد کارایی سرمایه گذاری و کیفیت گزارشگری مالی ، از معیار کیفیت اقلام تعهدی به عنوان نماینده ای برای سنجش کیفیت گزارشگری مالی  بهره گیری شده می باشد ( مک نیکولز،2002،ص98)[1] . بهره گیری از کیفیت اقلام تعهدی بر این حقیقت استوار می باشد که اقلام تعهدی، تخمین هایی از جریانهای نقدی آینده هستند و وقتی این تخمین اشتباهات کمتری داشته باشد از درآمد که در محاسبه آن از مبنای تعهدی بهره گیری شده می باشد می تواند تخمین صحیح تری از جریان نقدی آتی بهره گیری نمود.

رودریگو با بهره گیری از مدل سرمایه گذاری صرفه جو  که سرمایه گذاری مورد انتظار را به عنوان عملکردی از فرصتهای رشد پیش بینی نمود و عدم کارایی سرمایه گذاری را به عنوان انحرافها از سرمایه گذاری مورد انتظار اندازه گیری نمود. پس، هم سرمایه گذاری کمتر از حد(انحرافهای منفی از سرمایه گذاری مورد انتظار) و هم سرمایه گذاری بیشتر از حد(انحرافهای مثبت از سرمایه گذاری مورد انتظار) به عنوان سرمایه گذاری ناکارآمد به حساب می آیند.

او همچنین  کیفیت گزارشگری مالی را به عنوان دقتی که گزارشگری مالی، اطلاعات درمورد عملیات شرکت،مخصوصا جریان نقدی مورد انتظار شرکت را منتقل می کند تا بطور عادلانه سرمایه گذاران را آگاه کند، تعریف نمود.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

کیفیت گزارشگری مالی بالاتر  با کاستن از عدم تقارن اطلاعاتی به 2 روش می تواند باعث بهبود کارایی سرمایه گذاری گردد: 1- کیفیت گزارشگری مالی، عدم تقارن اطلاعاتی بین شرکت و سرمایه گذارا ن را کاهش می دهد و پس هزینه سرمایه شرکت را کاهش می دهد.2- کیفیت گزارشگری مالی، عدم تقارن اطلاعاتی بین سرمایه گذاران و مدیر را کاهش می دهد و پس هزینه سهامداران را در کنترل مدیران کاهش می دهد.

رودریگو [2] جهت محاسبه کارایی سرمایه گذاری ، آغاز مدلی را پیش بینی نمود که سطوح سرمایه ای شرکت را پیش بینی می کند و سپس از خطای باقیمانده از این مدل بعنوان نماینده ای برای سرمایه گذاری ناکارامد بهره گیری نمود.

(6-2)

سرمایه گذاری کل( )  در این مدل عبارت می باشد از: مجموع مخارج سرمایه ای ، مخارج پژوهش و توسعه  و عواید منهای فروش ماشین آلات، تجهیزات و داراییهای ثابت ضربدر 100 تقسیم بر میانگین کل دارایی ها می باشد. این مقیاس، از یک چارچوب مبتنی بر حسابداری بهره گیری می کند تا سرمایه گذاری کل را بعنوان تفاوت بین سرمایه گذاری کل و فروش دارایی پیش بینی می کند (ریچاردسون[3]، 2006) .او همچنین سرمایه گذاری را بعنوان عملکردی از فرصت های رشد، که توسط  Q- توبین و رشد فروشها اندازه گیری شده می باشد، پیش بینی نمود. بهره گیری از Q- توبین بر این استدلال مبتنی می باشد که وقتی بازارها کارا هستند، فرصتهای رشد بایستی سرمایه گذاری شرکت را تبیین دهند ( توبین [4] ، 1969. هایاشی [5] ، 1982. هابارد [6] ، 1998)[7]. با این تفاصیل، از آنجایی که کیفیت گزارشگری مالی می تواند با سنجش اشتباه در Q- توبین ارتباط داشته باشد، (یعنی شرکتهای با حسابداری محافظه کارانه ای بیشتر، احتمالا برای ارزش دفتری دارایی ها، ارزش کمتری قائلند) وی مدلی را پیش بینی نمود که با بهره گیری از رشد فروش بعنوان نماینده ای برای فرصت های سرمایه گذاری بهره گیری می کند. این رویکرد، جایگزینی برای نگرانی هایی مبنی بر این می باشد که ارتباط بین کیفیت گزارشگری مالی و کارایی سرمایه گذاری ممکن می باشد بصورت نادرستی توسط سنجش اشتباه در Q- توبین تحت تاثیر قرار بگیرد، بهره گیری شده می باشد.

[1]. Nikols

[2] .Rodrigo.

[3].Richardson

[4]. Tobin

[5]. Hayashi

[6]. Hayard

سوالات یا اهداف پایان نامه :

 

1- آیا ارتباطی میان کیفیت گزارشگری مالی و کارایی سرمایه گذاری در بازار سرمایه ایران هست یا خیر؟

2- آیا متغیر های مالی و غیر مالی مثل اندازه شرکت، اندازه وجه نقد نگهداری شده در شرکت، فرصت های سرمایه گذاری و عینی بودن داراییها می تواند تاثیری بر روابط بین کیفیت گزارشگری مالی و کارایی سرمایه گذاری داشته باشد یا خیر؟

 پایان نامه مطالعه ارتباط بین کیفیت گزارشگری مالی و کارایی سرمایه گذاری در بورس اوراق بهادارتهران 

 پایان نامه مطالعه ارتباط بین کیفیت گزارشگری مالی و کارایی سرمایه گذاری در بورس اوراق بهادارتهران

پایان نامه - تز - رشته حسابداری