آموزش الکترونیکی باکیفیت باید به عنوان یک رسالت خطیر تلقی شود / ادامه آموزش الکترونیکی مضر است

[ad_1]

مدرس دانشگاه تهران با اشاره به استفاده از آموزش مجازی در زمان شیوع هاله در دو سال گذشته، گفت: نیاز دانشجویان به تعامل با اساتید و سایر دانشجویان، برقراری ارتباط متقابل و انتقال مفاهیم علمی به سادگی امکان پذیر نیست. مجازی نگه داشتن کلاس ها.

دکتر حسین حسینی، معاون سابق دانشگاه تهران در گفت وگو با ایسنا، وی گفت: زمانی که آموزش الکترونیکی مورد توجه جهانیان قرار گرفت، ایران متوجه آن نشد و اکنون در حالی که آموزش الکترونیکی در سطح جهان رو به رشد است، مشکلاتی مانند پهنای باند، اینترنت محدود را ایجاد می کند. آموزش مجازی در ایران شرایط متفاوتی دارد.

مدرسان دانشگاه تهران با بیان اینکه در ایران فرهنگ سازی در زمینه آموزش مجازی وجود ندارد، مدعی شدند: قبل از شیوع کرونا، دانشگاه ها می توانستند 10 درصد کلاس ها را تقریبا بر اساس مطالب معکوس تشکیل دهند، اما چنین فرصتی برای عموم وجود ندارد. دوره های آموزشی. در مقطعی شورای آموزش عالی تهران تصمیم گرفت ظرفیت کلاس های مجازی را از 10 درصد به 20 درصد افزایش دهد. اما به دلیل اینکه مدرسه ظرفیت افزایش کلاس های مجازی را نداشت، این پیشنهاد رد شد و تنها چند کلاس مجازی باقی ماند.

وی ادامه داد: پس از شعله ور شدن، دانشگاه ها مجبور به برگزاری کلاس ها تقریباً بدون آمادگی شدند و این عدم آمادگی ریشه در مشکلات مختلفی داشت که برخی از آن ها در داخل دانشگاه و برخی مشکلات در خارج رخ می دهد.

دکتر حسینی با بیان اینکه کیفیت آموزش الکترونیکی باید به عنوان یک رسالت خطیر تلقی شود، توضیح می دهد: عوامل متعددی بر کیفیت این رویکرد آموزشی تاثیرگذار است و باید مورد توجه قرار گیرد. مثلا پهنای باند اینترنت افزایش یابد و به مربیان کلاس های مجازی آموزش داده شود. کمبود منابع برای دانشگاه ها نیز می تواند کیفیت آموزش را کاهش دهد.

استاد دانشگاه تهران با اشاره به اینکه آموزش الکترونیکی باید جزء لاینفک نظام آموزش عالی تلقی شود، تصریح کرد: به صراحت، شرایط دانشگاه ها با دوران پیش از کرونا یکسان نخواهد بود. شناسایی کاستی ها و مشکلات آموزش الکترونیکی را باید یک کار خطیر تلقی کرد، چرا که اعضای جامعه دانشگاهی با سیستم آموزش الکترونیکی با تمام جوانب مثبت و منفی آن آشنا هستند.

وی افزود: وقتی صحبت از بازگشت به آموزش حضوری می‌شود، دانشگاه‌ها اعلام می‌کنند که بودجه اختصاص‌یافته‌شان محدود است و به همین دلیل نمی‌توانند کلاس‌های حضوری برگزار کنند، مسائل مدیریتی مانند محدودیت خوابگاه نیز وجود دارد. فضا یا ناتوانی در تامین غذای دانش آموزانی که ربطی به تحصیل ندارند.صفر و صد کشور با موج جدیدی از تاج گذاری روبه رو است؛ بعد از اینکه از پیک فعلی پیشی گرفتیم باید مستقیم کلاس ها را تشکیل دهیم.کلاس چرا که نه ایجاد شرایط برای حضور بیشتر دانشجویان در دانشگاه ها؟ وقتی دانشجویان فرصت حضور در کلاس ها را دارند، چرا فقط مستقیماً در آزمون ها شرکت می کنند؟ باید دروس عملی در دست برگزار شود. دانشجویان دکتری و کارشناسی ارشد نیز برای نگارش پایان نامه خود باید در دانشگاه حضور داشته باشند. یا پایان نامه

استاد دانشگاه تهران با تاکید بر اینکه ادامه روش کلاس مجازی مضر است و خسارات جبران ناپذیری را به همراه دارد، خاطرنشان کرد: دانشجویان نیاز به کلاس های حضوری و تعاملات مشترک دارند. کلاس های زنده مجازی در نظر گرفته شود و امتحانات دانش آموز به صورت حضوری برگزار شود.

این مدرس دانشگاه تهران با بیان اینکه آموزش حضوری از منظرهای مختلف قابل بررسی است، توضیح می دهد: پرسش و پاسخ، تعامل و گفتگوی زنده باعث انتقال نمره علم ایده می شود. در حالی که میزبانی کلاس های مجازی با تمام الزامات آن می تواند بخشی از فرآیند آموزش باشد، هیچ جزء نمی تواند جایگزین کلاس های زنده شود.

به گفته دکتر حسینی، تعامل دانشجویان با یکدیگر و با اساتید صرفاً یک موضوع فرهنگی نیست. این هم نوعی آموزش است. دانشجویان هنگام حضور در دانشگاه تحت تأثیر منابع مختلف قرار می گیرند. اگرچه در عصر مجازی سازی آموزشی تلاش های زیادی برای پرکردن این خلأ صورت گرفته است، اما حضور دانشجو در محیط دانشگاه چندان موثر نبوده است.

انتهای پیام/

[ad_2]
Source link

درباره ی admin_asooweb

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.